چی می شد اگه خدا امروز وقت نداشت به ما بركت  بده

چرا كه دیروز ما وقت نكردیم از او تشكر كنیم

.

چی می شد اگه خدا فردا دیگه ما را هدایت نمی  كرد

چون امروز اطاعتش نكردیم

.

چی می شد اگه خدا  امروز با ما همراه نبود

چرا كه امروز قادر به دركش  نبودیم

.

چی می شد دیگه هرگز شكو فا شدن گلی  را نمی دیدیم

چرا كه وقتی خدا بارون فرستاده بود گله  كردیم

.

چی می شد اگه خدا عشق و مراقبتش را  از ما دریغ می كرد

چرا كه ما از محبت ورزیدن  به دیگران دریغ كردیم

.

چی می شد اگه خدا فردا كتاب  مقدسش را از ما می گرفت

چرا كه امروز فرصت نكردیم  آنرا بخوانیم

.

چی می شد اگه خدا در خا نه  اش را می بست

چون ما در قلبهای خود را بسته  ایم

.

چی می شد اگه خدا امروز به حرفهایمان گوش  نمی داد

چون دیروز به دستوراتش خوب عمل نكردیم

.

چی می  شد اگه خدا خواسته هایمان را بی پاسخ می گذاشت

چون  فراموشش كردیم .

و چی می شد اگه...

الهی! 

 کار آنکس کند که تواند، 

عطا آنکس بخشد که دارد....  

پس بنده چه تواند و چه دارد؟  

الهی!  

 ادای شکر تو را هیچ زبان نیست  

و دریای فضل تو را هیچ کران نیست... 

 و سرّ حقیقت تو بر هیچکس عیان نیست... 

 هدایت کن بر ما رهی که بهتر از آن نیست  

الهی! 

هر که ترا شناسد کار او باریک است 

 و هر که ترا نشناسد راه او تاریک

 تو را شناختن از تو رستن است..

و به تو پیوستن از خود گذشتن است

عشق مانند هواست

همه جا موجود است

تو نفس هایت را قدری جانانه بکش...

خاطرات زیادی دارم از فردایی كه هیچ وقت نیامد 

این خوش یمن ترین لحظه هاست  

برای كاری كه یك عمر عقب انداختی

  من دلم ميخواهد

غنچه از خواب پريد و گلي تازه به دنيا امد

 خار خنديد و به گل گفت : سلام

 و جوابي نشنيد

 خار رنجيد ولي هيچ نگفت

 ساعتي چند گذشت 

 گل چه زيبا شده بود

 دستي بي رحمي آمد نزديک گل

 سراسيمه ز وحشت افسرد

 ليک آن خار در آن دست خزيد

 وگل از مرگ رهيد

 صبح فردا که رسيد

 خار با شبنمي از خواب پريد

 گل صميمانه به او گفت :" سلام "

sebastyan

ميگويمت دوستت دارم ،

ميگوئي من هم

ميگويمت ميخواهمت ، ميگوئي من هم!

نگاهت که ميکنم خالي ميشوم از دنيا...از خودم!

زمان گم ميشود در من...در ما...من هم!

دستانت را که دارم چيزي نميخواهم از خدا...

چرا!

 راستي...خدايا چرا زمان هيچگاه نمي ايستد؟

روبرويم که نشستي ميبينمت اما نيستتم...

ميشنومت اما نيستم...هستم اما نيستم!

چقدر يک نفر ميتواند از نبودنش شاد باشد؟؟؟

 روزها ميگذرند

 عشق هاميميرند

 رنگها رنگ دگر ميگيرند

 و فقط خاطره هاست

 كه چه شيرين وچه تلخ 

 دست ناخورده به جاي مي مانند

 زندگي شوق تمناي همين خاطره هاست...!

 توي يكي از اين هزار شب وقتي سرت رو

 بلند ميكنيمي بيني بين ميليونها ستاره

 يكي از اون ستاره هاي خيلي قشنگ و فروزان

 نظرت رو به خودش جلب مي كنه.

 پروردگارا من را ابزار آرامش خويش قرار ده.

بگذاردر هر کجا که نفرت است

عشق درو کنم .هر جا آسيب است عفو ،

هر جا شک است ايمان ،

هر جا نواميدي است اميد.

هر جا تاريکي است نور

پروردگار عالم به من لطف کن تا بيشتر

 در پي تسکين بخشيدن باشم

 تا آرام شدن همانطور که مي فهمم فهميده شوم.

 همانطور که دوست دارم دوست داشته شوم

زيرا دراثر دادن است که دريافت مي کنم،

 دراثربخشيدن است که بخشيده مي شوم

در مرگ خود است که در زندگي جاويدان متولد مي شوم

 سلام عزيز مهربون اجازه هست بشم فدات...؟

 

 اجازه هست تو شعر من اثر بذاره خندهات...؟

 

شب كه مياد يواش يواش با چشمك ستاره هاش ،

 

اجازه هست از آسمون ستاره كش برم برات...؟

 

 اجازه هست بياي پيشم يه كم بگم دوست دارم

 

 تو هم بگي دوستم داري ...؟

 

 بارون بشم بیام رو دلت ببارم ...؟

 

 بريم تو باغ اطلسي بي رنج و درد بي كسي

 

 بهت بگم اجازه هست گل روي موهات بذارم ...؟

 

اجازه هست خيال كنم تا آخرش مال مني ...؟

 

خيال كنم دل منو با رفتنت نمي شكني ...؟

 

اجازه هست خيال كنم بازم مياي مي بينمت؟

 

 

زندگي دفتري از خاطر هست.

 

 يک نفر در شب گم،

 

يک نفر در دل خاک،

 

 يک نفر همدم خوشبختي هاست،

 

يک نفر همسفر سختي هاست،

 

 چشم تا باز کنيم عمرمان ميگزرد

 

ما همه همسفريم

 

مرا کم دوست داشته باش

 

 اما هميشه دوست داشته باش...

اين وزن آواز من است

عشقي که گرم و شديد است

 

 زود ميسوزد و خاموش ميشود

 
من سرماي تو را نميخواهم

ونه ضعف يا گستاخي ات را عشقي که

 

 دير بپايد شتابي ندارد

گويي براي همه عمر وقت دارد.

مرا کم دوست داشته باش

 

 اما هميشه دوست داشته باش

اين وزن آواز من است

اگر مرا بسيار دوست بداري

شايد حس تو صادقانه نباشد

کمتر دوستم بدار

تا عشقت ناگهان پايان نرسد

من به کم هم قانعم

دوستي پايدار از هر چيزي بالاتر است 

انگار تا همیشه باید

 

در پی چشمهای تو ستاره های جاده را سوا کنم

 

و چه طولانیست

 

این شبهای بی ستاره و جاده 

 

به نام عشق و زندگی تو را انتخاب کردم

 

من از در خانه ی دل همه را جواب کردم

 

گفتم برای چیدن گلی از گلزار بهشت

 

دیگه به امید خدا میرم به سوی سرنوشت

 

زدم به قلب زندگی برای انتخاب یار

 

قرعه به نام تو زده سهم من و این روزگار

 

عاقبت این کار دیگه خوب و بدش به دست توست

 

بزار که سربلند بشیم شکست من شکست توست

 

از اون روزی که اومدی شریک زندگیم شدی

 

حال و هوای زنذگی لحضه به لحضه دست توست

 

اون دوست دارم را به تو رتحت گفتم

 

گفتم ولی از روی صداقت گفتم

 

میپرسی که تا کی عاشقم میمانی

 

از حالا تا فردای قیامت گفتم..

.

 آري آغاز دوست داشتن است

 گرچه پايان راه ناپيداست

 من به پايان دگر نينديشم

كه همين دوست داشتن زيباست

خاک من گل شود و گل شکفد از رخ من

لذت عشق و تو بیرون نرود از دل من

اشتیاقی که به دیدار تو دارد دل من

دل من داند و من دانم و داند دل من

من در آن لحظه كه چشم تو به من مي نگرد

 برگ خشكيده ايمان را در پنجه باد

رقص شيطاني خواهش را درآتش سبز!

نور پنهاني بخشش رادر چشمه مهر

 اهتراز ابديت را مي بينم

 پيش از اين سوي نگاهت نتوانم نگريست

 اهتراز ابديت را ياراي تماشايم نيست

كاش مي گفتي چيست

آنچه از چشم تو تا عمق وجودم جاريست....

من از نهایت شب حرف میزنم

من از نهایت تاریکی

و از نهایت شب حرف میزنم

اگر به خانه ی من آمدی

برای من ای مهربان چراغ بیار

و یک دریچه که از آن

 به ازدحام کوچهی خوشبختی بنگرم.

 اما هر چي گشت عشق رو پيدا نکرد

 فضولي متوجه شد که عشق پشت یه بوته گل

قرمز قايم شده

 و ديونگي رو خبر کرد ديونگي هم

 یه خار بزرگ برداشت و توي بوته گل سرخ فرو کرد

صداي فرياد عشق بلند شد

 وقتي همه به سراغش رفتن ديدن چشاش کور شده

و ديونگي که خودش رو مقصر مي دونست

تصميم گرفت هميشه عشق رو همراهي کنه...

من عشق را در تو تو را در دل

دل را در موقع تپیدن وتپیدن را به خاطر تو

 دوست دارم

من غم را در سکوت سکوت را در شب

 شب را در بستر وبستر را برای

اندیشیدن به خاطر تو دوست دارم

من بهار را به خاطر شکوفه هایش

 زندگی را به خاطر زیبایی اش و زیباییش

 را به خاطر تو دوست دارم

 من دنیا را به خاطر خدایش

 خدایی که تو را خلق کرد دوست دارم .....

 عشق آواز قشنگي است ، خدا مي داند .

 سرنوشتي كه مرا با تو به خود مي خواند

هر چه از خويش گريزم به تو نزديك شوم

گوش كن قلب من از دور تو رامي خواند

 محبت را تماشا کن

نگه کن دوری او را

چرا باید چنین باشد؟

چرا باید از این یک خواهش کوچک رها باشم

محبت را مگر تا کی توان از این آن دزدید

به امید سحر خشنود بودن عاقبت تا کی؟

به راه عشق تلقین کردن خود عاقبت تا کی؟

دگر خسته گسسته هیچ و پوچم

دگر از زندگی من سخت دورم

چه شبها بود آن شبها خدایا

که شب بود و من و یک مشت رویا

چه امیدی چه آمالی خدایا

چه افکاری چه اهدافی

سخنها راز دلها من فراوان دارم امشب

سخنها من فراوان دارم امشب

حقیقت را دگر تا کی توان پنهان و مخفی کرد

دلا تا کی

مگر تا کی...؟

هنوزم در پی اونم که میشه عاشقش باشم

مثل دریای من باشه منم چون قایقش باشم

هنوزم در پی اونم که عمری مرحمم باشه

شریک خنده و شادی رفیق ماتمم باشه

هنوزم در پی اونم که عشقش رو سادگی باشه

نگاه های پر از مهرش پناه خستگیم باشه

میگن جوینده یابندست ولی پاهای من خستست

من حتی با همین پاها میرم تا حدی که جا هست

هنوزم در پی اونم که اشکامو روی گونم

با اون دستای پر مهرش کنه پاک و بگه جونم

نکن گریه منم اینجام بزار دستاتو تو دستام

تو احساس منو میخوای منم ای وای تو رو می خوام

زندگی قصه ی تلخی است که از آغازش بس که     

 آزرده شدم 

      چشم به پایان دارم...

ميروم خسته و افسرده و زار

سوي منزلگه ويرانه ي خويش

به خدا ميبرم از شهر شما

دل شوريده و ديوانه ي خويش

تو اومدی آسمونت رو اشتباهی   

سلامت ميکنم شايد بخواني از سلام من